بهترین تصویر ، از من و دریا
وقت خوش بانو ، بانوی آبی
لحظه ی بی مرز ، فصل ِ بی تابی
باتو شب زیبا ، خاطره نایاب
هر نفس تازه ، مثل ِ نبض ِ آب
عادتم دادی ، این صدا از توست
انتهایم نیست ، ابتدا از توست
فرصتی با من باش با من باش
رد شو از تردید ، شکل ِ بودن باش
باش تا باور ، باش تا پایان
باش تا شبنم ، باش تا باران
باش تا باشم ، در کنار ِ تو
آسمان با ما ( من ، ستاره ، تو )
ابری از شعرم ، با تو می بارم
بانوی باران ، دوستت دارم .
فروردین 84
اون آدم ِ قشنگ ، اسمش حسن پلنگ
بود و دو پای لنگ ، راهش همیشه سنگ
شاکی تر از غروب ، شرجی تر از جنوب
خشک و تکیده بود ، عین ِ یه تیکه چوب
حتی تو رویاهاش ، تنهاییه بـاهـاش
همه تقـلاهـاش ، خستگی ِ پـاهاش
هر صُب تو پنجره ، از حبس ِ کرکره
می خواد مثـه سِره ، پــر بکشـه بـِِِـره
دوبـاره روز نــو
ــ هی تو ! پاشو بدو
( زانـو نمی زد و ، بازم می رفت جلـو )
کرخت و گیج و دیر ، مترویِ هفت تیـر
مرد ِ همیشه گیر ، تو ریل ِ غم اسیـر
موازی ِ شـکست ، صلات ِ بی کسی
جا مونده از همه ، ( ـ نـَدو ! نمی رسی )
هر چی که می دوید ، هرگز نمی رسید
- آهی که می کشید ، اشکی که می چکید -
تیتر ِ پیاده رو : آقا کاپشن بـِـدَم ؟
ـ جمع کن داره می آد ، مامور ِمحترم !
خاکستری و سرد ، تندیس ِ ناب ِ درد
هیشکی باهاش نبود ، هیشکی نگاش نکرد .
سعیدکریمی ـ تابستان 82
در به در ، غربتی ِ همیشگی
نـُت ِ خیس ِ لحظه های ِ بی کسی
بی صدا و بی ستاره مثل ِ خاک
رو تــن ِ شبــت ردای ِ بی کسی
جز غرورت ، که شکوه ِ رُسـتـنه
هر چی داشتی این خزون اَزَت گرفت
سرخی ِ خون ، سرخیِ نفرت وخشم
همه ی قصه ت ُ خط به خط گرفت
تو نگات یه حسرت ِ غریب و گنگ
پشت ِ شیشه های ِ مــات ِ قهوه ای
مثل ِ گز گز ِ یه زخــم ِ کهنه ای
یــادگار ِ خاطـــــرات ِ قهوه ای
مرثیه ت نغمه ی ساز ِ کولیاست
کوچه ها صــدای ِ پــاتو میشناسند
همه ی منظره های ِ بی عبور
رنگ ِ بی رنگ ِ صداتو میشناسند
قصه ی ِ هزار و چندمین شبی
تو کدوم لعنت ِ خاک اسیر شدی
دره روبروت ، مساوی ِ سقوط
یه قدم تــا به هـــلاک اسیر شدی
رو به گریه می نویسم اسمتو
که غم ِ تلخ ِ غــــــروب ِ رفتنی
سهم ِ من از تو همین یه خاطره ست
لحظه ای باش ! ای تو خوب ِ رفتنی .
سعیدکریمی – مهر 83